“Biografie”

Op school schreef Kees Torn (Oostburg, 1967) al tekstjes die hij aan vrienden uitdeelde om hen aan het lachen te krijgen. Hij had voor de rector redenen voor zijn te laat zijn op rijm gezet.

In 1991 doet Kees mee als helft van het theaterduo ‘Kees en ik’ aan het Groninger Studenten Cabaret Festival en won daar tot vooral zijn eigen verbazing de persoonlijkheidsprijs. In 1994 wint hij, aangemeld door het bevriende theaterduo Basterd met zijn latere regisseur Onno Innemee, in zijn eentje het Leids Cabaret Festival 1994.

Ruim een jaar later maakt hij zijn solo-debuut met ‘Laat maar laaien’. Visuele grappen, leuke terzijdes, amusante monologen, absurdistische sketches, onderhoudende gesprekjes met zijn publiek en taalkundige nonsensversjes. De critici zijn vol lof over zijn maffe soort humor, de vreemde visuele vondsten en “grote aandacht voor vormaspecten als metrum en rijm”. Met inventieve rijmschema’s maakt hij ingewikkelde maar goedlopende zinnen. Soms handhaaft hij een heel lied lang hetzelfde rijm.

In 1999 wint hij zelf de Annie MG Schmidt-prijs voor het beste theaterlied voor zijn lied ‘Streepjescode’. november 2007 won Kees Torn een VSCD Poelifinario voor het indrukwekkendste theaterprogramma van het seizoen 2006-2007. Hij kreeg die prijs voor zijn programma ‘Dood en Verderf’.